But just as sure as the tide starts turningJust as sure as the night has dawnJust as sure as rainfall soon runs dryWhen you stand in an eye of the storm
Pewników na tym świecie nie ma wiele, ale jednym z nich jest zdecydowanie to, że gdy Martha Wells wyda kolejny odcinek przygód Mordbota, to Pożeracz po nią sięgnie. A jako że nie miejsce to i czas na walkę z prawidłami wszechświata, Platform Decay w formie cyfrowej nabyty i pożarty został.

Po zgłoszeniu się na ochotnika do przeprowadzenia akcji ratunkowej Mordbot zdaje sobie sprawę, że będzie musiał spędzić sporo czasu z grupą nieznanych mu ludzi. Wśród których są dzieci! Fuj. To może wymagać… nawiązania kontaktu wzrokowego! Ale przy tym będzie i okazja nabruździć pewnej (mega)korporacji. A może i znajdzie się chwila na jakiś serial?
Platform Decay to doskonały przykład, że nie dobra receptura nie wymaga nadmiernego modyfikowania. Martha Wells ma w Pamiętnikach Mordbota właśnie taki sprawdzony przepis: charyzmatyczną (na specyficzny sposób) istotę w roli głównej, solidną domieszkę scen akcji i dopełnienie w postaci połączenia humoru z kwestiami poważnymi (trauma, tożsamość itp.). W poprzedniej części struktura została zaburzona przez przedłużony wstęp do właściwej akcji, ale tym razem ekscytujących scen nie brak od pierwszych stron.

Serial w końcu też muszę ogarnąć…
Choć zabrzmi to jak oczywista oczywistość, ale: nie zmienił się też główny bohater. Mordbot nadal jest jednostką specyficzną – pozornie zdystansowaną, niepozornie i uroczo złośliwą, próbującą zrozumieć ludzi, pełną obaw i szukającą siebie. Zresztą to właśnie SecUnit stanowi o uroku tej serii. To właśnie ta mieszanka cech i nacechowana nią pierwszoosobowa perspektywa nadają Pamiętnikom Mordbota ten osobny, oryginalny sznyt. W tej części naprzód nie posuwa się fabuła nadrzędna ani też nie rozwija się nad wyraz światotwórstwo, ale nie przeszkadza to we frajdy czerpaniu.
By zaś nie powtarzać po raz kolejny, co zmianie nie uległo, dorzucę kilka słów rozważań ogólnych o Mordbota naturze literackiej. Platform Decay jest bowiem kolejnym dowodem na to, jak zręcznym „narzędziem” (wybacz mi depersonifikację, o Mordbocie) jest protagonista. Martha Wells używa jego formalnej nieludzkości do podkreślenia, jak nieludzcy bywają czasem sami ludzie. Świeże poznawczo i społecznie niewprawione spojrzenie podkreśla też absurd niektórych ludzkich zachowań. Jeśli więcej empatii i ludzkich odruchów od Ciebie wykazuje cyborg ochroniarski, to wiedz, że coś się dzieje.

Platform Decay to powrót do mordbotowej formy po krótkim (i nie tak poważnym) spadku formy z części poprzedniej. Mordbot mordbotuje skutecznie, złośliwie i dynamicznie. Jest akcja, są zgryźliwości, a korporacja dostaje po tyłku. Czegóż chcieć więcej?
It was fine. I had dealt with Combat SecUnits before. Not, like, successfully, or anything, but still.
Dodaj komentarz