Pożeraczowa (choć współdzielona z wieloma molami i molkami) słabość do książek o książkach sprawiła, że recenzowana poniżej książka stanowi powrót wielokrotny. Alberto Manguel gościł bowiem tu już dwukrotnie: drzazgo-eseistycznie i PIWo-słownikowo. Podobnież z serią Domy ze słów, którą reprezentowali Giorgio Manganelli i Italo Calvino. Teraz zaś nadeszła pora na potrojenie — oto Historia czytania.
Co prawda po kolejny tom Domów ze słów sięgnąłem zdecydowanie później niż się spodziewałem (poprzedni recenzowałem ponad trzy lata temu), ale nie zmienia to faktu, że ta seria PIWu kusi mnie niezmiennie. Powziąłem też mocne postanowienie przeczytania całości. Jednak po lekturze zbioru esejów Giorgio Manganelliego muszę rozważyć formę ich recenzowania. Literatura jako kłamstwo mogłoby bowiem stanowić dla mnie wzór tego, jak pisać o literaturze… I jak tu recenzować taką książkę?
Trudno mi sobie wyobrazić bycie pisarzem bez jednoczesnego bycia bardzo aktywnym czytelnikiem. Jednak nie wszyscy (a może i mniejszość) tym zawodem się parający dzielą się swoimi przemyśleniami na temat dzieł innych twórców. Ze mnie zaś taki dziwny stwór, że o ile biografie autorek i autorów nie interesują mnie niemal wcale, to ich przemyśleń okołoliterackich ciekaw jestem niezmiernie i niezmiennie. Dlatego też tak ochoczo sięgnąłem po bardzo przeze mnie lubianego Italo Calvino i Po co czytać klasyków.
Oparte na WordPress & Theme by Anders Norén